راه حیرت مرو، نظر بگشای


از مضیق گمان برون نه پای

جام داری، نگاه کن در وی


بازدان رنگ و بوی رشدازغی

وقت خود را به خیره صرف مکن


اسم یابی، نظر به حرف مکن

بوسه بر دست و پای صد زندیق


چه دهی از برای یک صدیق؟

نقش صدیق مینمایم راست


تک و پویی بکن، ببین که کجاست؟

نیست خالی جهان ازین پاکان


چه نشینی بسان غمناکان؟

هست گنجی نهان به هر کنجی


تو نداری، درین میان گنجی

راست شو، تا به راستان برسی


خاک شو، تا به آستان برسی

تو که هنگامه دانی و بازی


به سعادت چه مرد این رازی؟

مرد چون مستعد راز شود


آرزوهاش پیش باز شود

در تو چون شد صلاح کار پدید


کام را در کفت نهند کلید

پای رفتار هست، خیز و بپوی


دست گرد جهان برآر و بجوی

روشنانی که این دوا دارند


بر تو این درد کی روا دارند؟

نشود ناامید مرد طلب


اگرش صادقست درد طلب

غالب از بهر طالبست به کار


تو نکردی طلب، بهانه میار

طالب مستحق و غالب حق


مهر و ماهند روز و شب مطلق

کی جدا گشت نور مهر از ماه؟


گر نباشد خسوفی اندر راه

گر نداری خسوف گمراهی


همه با تست هر چه میخواهی

بی طلب صید چون به شست آید؟


تا نجویی کجا به دست آید؟

چون تو شرط طلب نمیدانی


خر درین گل چگونه میرانی؟

بازدان کز پی چه میپویی؟


چون ندانسته ای، چه میجویی؟

هر که این راه رفت بی دانش


نتوان داد دل به فرمانش

هر چه معلوم نیست نتوان جست


ور بجویی، خلل ز دانش تست

قایدی باید اندرین مستی


که بداند بلندی از پستی

نبود نیک نزد بیداران


راه بی یار و کار بی یاران

سود جویی، ره زیان بگذار


کار خود را به کاردان بگذار

هم دلیلی به دست باید کرد


در پناهش نشست باید کرد

سر ز فرمان او نپیچیدن


کام خود در مراد او دیدن

چشم بر قول او نهادن و گوش


خواستن حاجت و شدن خاموش

همت یار سودمند بود


خاصه همت که آن بلند بود

شر شیطان همیشه در کارست


دفع او بی رفیق دشوارست

هر که او را نگاهبانی نیست


بی گزندی و بی زیانی نیست

گر چه شیرین و دلکشست رطب


نخورد طفل اگر بداند تب

تب ندید او و دید شیرینی


لاجرم حال او همی بینی

گر به دنیا نظر کنی و به خویش


حال آن کودکست بی کم و بیش

کاملی ناگزیرباشد و هست


گر به دست آوری بدو زن دست

عقباتی درشت در راهند


که ز آفاتشان کم آگاهند

کار بی مرشدی بسر نرود


راه ازین ورطها بدر نرود

بی ولایت تصرف اندر دل


نتوان کردن، از ولی مگسل

در ولی پر غلط کند بینش


که نهفته است حد تمکینش

این قدم را یگانه ای باید


در ولایت نشانه ای باید

بی کراماتهای یزدانی


گله را چون کنند چوپانی؟

آنکه بر قدش این قبا شد راست


در رخ او نشانها پیداست